- گروه : اجتماعی
- شماره : 2703
از باتری لیمویی تا رؤیای نجات آب؛
پسرکی که برق را به امید گره زد
محمدحسام زارعی، دانشآموز روستای مرادآباد، از روشنکردن یک LED با چند لیمو آغاز کرده و حالا رؤیای ساخت ژاکت خورشیدی برای کوهنوردان و دستگاه آبشیرینکن برای نجات سرزمینش از بحران آب را در سر میپروراند.
به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «کردامروز»، گاهی بزرگترین ایدهها در سادهترین خانهها و دورترین روستاها متولد میشوند؛ جایی که یک کودک بهجای اسباببازی، با سیم و باتری و وسایل برقی سرگرم میشود و از دل کنجکاویهای کودکانه، رؤیاهایی بزرگ برای آینده میسازد.
محمد حسام زارعی، دانشآموز روستای مرادآباد از توابع بخش بلبانآباد شهرستان دهگلان، یکی از همین نوجوانان است که علاقهاش به برق و مهندسی را از سالهای کودکی دنبال کرده و حالا چندین وسیله ساده اما خلاقانه ساخته و رؤیای ساخت تجهیزات کاربردی برای حل مشکلات جامعه را در سر دارد.
محمد حسام از همان سالهای کودکی، در کنار پدربزرگش با وسایل برقی آشنا شده و همین علاقه، جرقه ورود او به دنیای اختراع و آزمایش را زده است، نخستین تجربه او ساخت یک آدمک رباتیک با استفاده از باتری لیمویی بوده و از آنجا مسیر کنجکاویهای علمی این نوجوان ادامه پیدا کرده است.
کردتودی: خودت را معرفی کن و بگو علاقهات به کارهای برقی از چه زمانی شروع شد؟
زارعی: من محمد حسام زارعی هستم، در روستای مرادآباد از توابع بخش بلبانآباد شهرستان دهگلان زندگی میکنم و در مقطع سوم راهنمایی تحصیل میکنم. از زمانی که کوچکتر بودم، در کنار پدربزرگم با وسایل برقی سروکار داشتم و به این کارها علاقه زیادی پیدا کردم.
از همان ابتدا دوست داشتم چیزهای مختلف را امتحان کنم. یکی از نخستین کارهایی که انجام دادم، ساخت یک آدمک رباتیک با باتری لیمویی بود.
کردتودی: باتری لیمویی برای خیلیها جالب است؛ چطور با لیمو برق تولید کردی؟
زارعی: یک لیمو را برمیداریم و یک میخ روغنزده و یک سکه مسی داخل آن قرار میدهیم. بین این دو فلز و اسید موجود در لیمو واکنش ایجاد میشود و جریان خیلی ضعیفی از برق تولید میکند. من با قرار دادن چند لیمو پشت سر هم توانستم یک LED کوچک را روشن کنم.
این آزمایش برای من خیلی جالب بود و باعث شد بیشتر به الکترونیک و مدارهای الکتریکی علاقهمند شوم.
کردتودی: درباره مدارهای الکتریکی هم مطالعه کردهای؟
زارعی: بله. برق را میتوان مثل آب در یک رودخانه تصور کرد؛ برای اینکه جریان داشته باشیم، مسیر باید کامل باشد. اگر جایی از سیم قطع باشد یا کلید خاموش شود، مدار باز میشود و جریان برق قطع خواهد شد.
برای ساخت وسایلی که در ذهنم دارم، باید مدار را درست طراحی کنم و مطمئن شوم مسیر جریان کامل است.
کردتودی: تاکنون چه وسیلهای ساختهای؟
زارعی: یکی از وسایلی که ساختم، یک هشداردهنده ضد مزاحم برای در اتاقم بود. برای ساخت آن از یک باتری کتابی ۹ ولتی، سیم، یک زنگ کوچک و دو تکه فویل آلومینیومی استفاده کردم.
فویلها را روی زمین و پشت در قرار دادم. وقتی در باز میشود، دو تکه فویل به هم متصل شده و مدار کامل میشود و زنگ به صدا درمیآید.
کردتودی: برای آینده چه ایدهای در ذهن داری؟
زارعی: ایدههای زیادی دارم. یکی از آنها ساخت یک ژاکت گرمکن خورشیدی برای کوهنوردان است. میخواهم روی قسمت شانهها و پشت ژاکت از سلولهای خورشیدی بسیار نازک استفاده شود تا باتریهای کوچکی را شارژ کنند. این باتریها هم بتوانند سیمهای نازک و انعطافپذیری را که داخل پارچه قرار گرفتهاند، گرم کنند.
به این شکل میتوان هم از انرژی پاک استفاده کرد و هم در هوای سرد به کوهنوردان کمک کرد.
کردتودی: برای عملیکردن این ایده چه برنامهای داری؟
زارعی: باید بیشتر درباره الکترونیک و نحوه کار سلولهای خورشیدی یاد بگیرم و بعد یاد بگیرم چطور مدارها را کوچکتر کنم. پدرم قول داده امسال برایم یک آردوینو یا یک برد برنامهپذیر ساده تهیه کند تا بتوانم پروژههای پیچیدهتری انجام دهم.
همچنین در حال مطالعه کتابهایی درباره انواع پارچهها و عایقها هستم تا بتوانم ایده ژاکت خورشیدی را بهتر طراحی کنم.
کردتودی: به دانشآموزانی که به ساخت وسایل و کارهای علمی علاقه دارند چه توصیهای میکنی؟
زارعی: از کارهای ساده و ارزان شروع کنند و از اشتباهکردن نترسند. ممکن است در زمان آزمایش چیزی خراب شود، اما مهم این است که انسان تجربه کسب کند.
میتوانند از کتابهای علمی و فیلمهای آموزشی استفاده کنند، آزمایش انجام دهند و مهمتر از همه، هیچوقت سؤال پرسیدن و کنجکاوی را متوقف نکنند.
کردتودی: نوجوانان چگونه می توانند علم را در درون خود پرورش دهند؟
زارعی: دشمن فکر میکند با از بین بردن دانشمندان هستهای کشور میتواند به انقلاب و کشور ضربه بزند، اما این فکر اشتباه است، وقتی نوجوانان و جوانان ما علم را در وجودشان پرورش دادهاند، با از بین رفتن انسانها علم از بین نمیرود و دانش در جای دیگری خودش را نشان خواهد داد.
کردتودی: در حال حاضر بزرگترین مشکل تو برای ادامه این مسیر چیست؟
زارعی: ایدههای زیادی در ذهنم دارم، اما برای عملیکردن و ساختن آنها بودجه کافی ندارم. از دوران کودکی علاقه زیادی به برق و تعمیر وسایل برقی داشتم. مادرم همیشه میگوید تو با بقیه بچهها فرق داری و بیشتر وقتت را صرف تعمیر و ساخت وسایل میکنی.
اما تاکنون کسی یا مسئولی برای حمایت از من و ایدههایم مراجعه نکرده است.
کردتودی: فکر میکنی حمایت از دانشآموزان خلاق چه تأثیری دارد؟
زارعی: وقتی از دانشآموزان حمایت شود، استعدادهای بیشتری شناسایی میشوند. ممکن است دانشآموزان دیگری باشند که حتی از من هم توانمندتر باشند، اما به دلیل نبود امکانات فرصت نشاندادن تواناییهایشان را پیدا نکردهاند.
اگر مسئولان از دانشآموزان حمایت کنند، آنها میتوانند استعدادهای خود را شکوفا کنند و در آینده برای کشور مفید باشند.
کردتودی: برای آینده تحصیلی چه هدفی داری؟
زارعی: خیلی به برق و مهندسی برق علاقه دارم و دوست دارم از طریق رشته ریاضی به مهندسی برق برسم. هدفم را انتخاب کردهام و برای رسیدن به آن تمام تلاشم را خواهم کرد.
اما یک هدف بزرگ دیگر هم دارم؛ میخواهم در آینده دستگاه آبشیرینکن اختراع کنم تا بتوانم برای حل بحران آب، هم در شهرستان خودمان و هم در کشورم کاری انجام دهم.
شاید امروز ابزار و امکانات زیادی در اختیار محمد حسام نباشد، اما آنچه در ذهن این نوجوان روستایی جریان دارد، از جنس همان جریانی است که روزی میتواند یک لامپ را روشن کند، یک دستگاه را به حرکت درآورد و اگر فرصت و حمایت کافی داشته باشد، چراغی برای آینده روشن کند.
انتهای خبر/
لینک کوتاه خبر
نظر / پاسخ از
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نفری باشید که نظر میگذارید!
شما همچنین ممکن است دوست داشته باشید
