به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «کردامروز»، در سپهر فرماندهی نظامی ایران، نام‌هایی هستند که نه فقط با نشان‌ها و درجه‌ها، که با جوهر عمل، سکوتِ راهبردی و ایستادگیِ بی‌ادعا تعریف می‌شوند.

سردار بهرام حسینی مطلق، از همان تبار فرماندهانی است که کلامشان کمتر از اقدامشان بود و حضورشان در میدان، پیش از آنکه دستور باشد، الگو بود، شخصیت نظامی او را می‌توان در تقاطع سه ویژگی بنیادین جست‌وجو کرد، انضباط آهنین، بصیرت راهبردی و شجاعتِ میدانیِ توأم با خویشتن‌داری.

او فرمانده‌ای نبود که از پشت میزهای ستادی، جنگ را نظاره کند؛ بلکه همیشه ترجیح می‌داد ردپای تصمیماتش را در خط مقدم، در کنار رزمندگانی که جان را در کف نهاده بودند، دنبال کند، این حضور فیزیکی و معنوی، مرز میان «فرماندهی» و «هم‌رزمی» را در ذهن نیروها محو می‌ساخت و انگیزه‌ای فراتر از تکلیف رسمی در آنان بیدار می‌کرد.

رشادت‌های حسینی مطلق، تنها در شلیک یا حمله خلاصه نمی‌شد؛ بلکه در مدیریت بحران‌های پیچیده، در تصمیم‌گیری‌های لحظه‌ای تحت فشار آتش دشمن و در توانایی حفظ انسجام یگان‌ها در سخت‌ترین مقاطع نجلوه می‌یافت، هم‌رزمانش از او به عنوان «آرامش در طوفان» یاد می‌کنند؛ فرماندهی که در اوج درگیری، صدایش نمی‌لرزید، نگاهش به افق می‌دوخت و با محاسبه‌ای دقیق، کمترین تلفات و بیشترین دستاورد را رقم می‌زد.

این ویژگی، او را از یک فرمانده شجاع صرف، به یک معمار عملیاتی تبدیل کرد که هر حرکتش، قطعه‌ای از پازل پیروزی را تکمیل می‌کرد، او می‌دانست که در جنگ‌های دفاعی و نامتقارن، پیروزی حاصل زور بازو نیست، بلکه محصول هوشمندی، صبر و انتخاب دقیق زمان و مکان ضربه است، او می‌کوشید تا ترس از دشمن را با اطمینان به برتری راهبردی جایگزین کند و این باور را در هر یگانی که فرماندهی‌اش را بر عهده می‌گرفت، نهادینه سازد.

در سال‌های پس از دفاع مقدس، همان روحیه‌ی میدانی با تفکر راهبردی پیوند خورد، او در مسئولیت‌های کلان ستادی و عملیاتی، همواره بر اصل «آمادگی دائمی» و «نوپویی در روش‌ها» تأکید داشت و می‌دانست که امنیت پایدار، محصول هوشمندی است، نه فقط قدرت سخت، شخصیت او ترکیبی نادر از ایمان راسخ، دانش نظامی روز، و تواضعی بود که حتی در بالاترین سطوح فرماندهی نیز دست از همراهی با نیروهای جوان برنمی‌داشت.

او معتقد بود فرماندهی، امانتی است برای ساختن نسل بعدیِ مدافعان، نه ابزاری برای نمایش قدرت، این سبک فرماندهی، که ریشه در مکتب دفاع مقدس داشت، نه تنها در میدان نبرد، بلکه در مدیریت بحران‌های امنیتی و عملیات‌های پیچیده نیز کارآمدی خود را ثابت کرد.

امروز که در آستانه برگزاری اولین یادواره شهید معظم در بیجار هستیم، مرور خاطرات و دستاوردهای این سردار ایستاده‌ایم، ردپای او نه فقط در اسناد عملیاتی، که در ذهن و منش صدها فرمانده و رزمنده‌ای زنده است که تحت هدایتش قد کشیدند.

گزارش پیش رو، تلاشی است برای بازخوانی لحظاتی از زندگی نظامی، اندیشه‌های راهبردی و آن شجاعتِ توأم با تدبیری که حسینی مطلق را به نمادی ماندگار در تاریخ دفاعی ایران تبدیل کرد؛ نمادی که ثابت کرد در مکتب فرماندهی ایرانی، رشادت بدون بصیرت، تنها هیاهوست و پیروزی واقعی، زاده‌ی پیوند ایمان، علم و ایثار است.

همرزم شهید حسینی مطلق روایت کرد؛ فرماندهی که میدان را خانه خود می‌دانست

بازنشسته محسن میرزایی، از همرزمان دیرینه سردار شهید بهرام حسینی مطلق، از ویژگی‌های منحصر‌به‌فرد این فرمانده شهید گفت و تأکید کرد: او فرمانده‌ای بود که هرگز از پشت میز دستور نمی‌داد، بلکه در خط مقدم، الگوی عمل بود.

وی افزود: اولین بار در اواخر دفاع مقدس و در عملیات‌های غرب کشور با ایشان آشنا شدم، آن زمان ایشان مسئولیت یکی از یگان‌های عملیاتی سپاه بیجار را بر عهده داشتند و من به‌عنوان نیروی جدید به آن یگان ملحق شده بودم، چیزی که از همان ابتدا توجهم را جلب کرد، آرامش عجیب ایشان در اوج درگیری بود.

میرزایی ادامه داد: در حالی که گلوله‌ها از اطرافمان می‌گذشت، ایشان با صدایی رسا و بدون هیچ لرزشی، دستورات را صادر می‌کردند و همزمان مراقب بودند که هیچ نیرویی بی‌جهت در معرض خطر قرار نگیرد.

شهید حسینی مطلق فرمانده‌ای بود که «فرمان» را با «عمل» همراه می‌کرد

اسماعیل سوار یکی دیگر از همرزمان شهید معظم گفت: هرگز پیش نمی‌آمد که دستوری بدهد و خود در پناهگاه بماند، اگر می‌گفت «پیشروی»، خودش اولین نفر بود که حرکت می‌کرد، این ویژگی، اعتماد نیروها را صدچندان می‌کرد، ما می‌دانستیم اگر جایی خطرناک است، فرمانده‌مان از ما جلوتر است، این شجاعت، نه از سر تهوّر، بلکه برخاسته از ایمان عمیق و محاسبه دقیق بود. ایشان همیشه می‌فرمود: «فرماندهی یعنی مسئولیت، نه امتیاز.»

وی افزود: خاطره زیاد است، اما یکی از آن‌ها را هرگز فراموش نمی‌کنم، در یکی از عملیات‌های شناسایی در منطقه‌ای کوهستانی، گروه ما در محاصره دشمن قرار گرفت، شرایط بسیار سخت بود و امکان عقب‌نشینی وجود نداشت، در آن لحظات حساس، شهید حسینی مطلق با خونسردی کامل، نقشه جدیدی طراحی کرد و با هدایت دقیق نیروها، نه‌تنها از محاصره خارج شدیم، بلکه توانستیم مواضع مهمی از دشمن را نیز به تصرف درآوریم.

سوار ادامه داد: بعد از عملیات، وقتی از ایشان پرسیدم که چطور در آن فشار، این‌قدر آرام بودید، فرمودند: «وقتی توکل به خدا باشد و هدف، رضایت او، ترس معنا ندارد»، در میدان، فرمانده‌ای قاطع و بی‌رحم با دشمن بود، اما در پادگان و در جمع نیروها، مثل پدری دلسوز و مهربان، هرگز صدایش را بالا نمی‌برد، اما کلامش نفوذ داشت.

وی یادآور شد: شهید معظم به کوچک‌ترین مشکلات نیروها رسیدگی می‌کرد و اگر کسی مشکلی خانوادگی یا معیشتی داشت، شخصاً پیگیری می‌کرد. جالب اینجاست که با وجود مسئولیت‌های کلان، هرگز از ذکر نام و نشان خودداری نمی‌کرد، اما تعارف و تشریفات را دوست نداشت. ساده‌زیستی‌اش مثال‌زدنی بود؛ همان لباس ساده، همان غذای معمولی و همان اتاق بی‌آلایش.

فرماندهی واقعی، خدمت است

سید شرف‌الدین غیاثی یکی دیگر از همرزمان شهید معظم، اظهارکرد: بزرگ‌ترین درس من از شهید حسینی مطلق این بود که «فرماندهی واقعی، خدمت است»، او به ما آموخت که قدرت، امانت است و باید برای ساختن نسل بعدی مدافعان به کار رود، همیشه تأکید می‌کرد که موفقیت یک فرمانده، در گرو موفقیت نیروهایش است، اگر نیروهایت رشد کنند، تو رشد کرده‌ای. این نگاه، نه‌تنها در میدان نبرد، بلکه در مدیریت بحران‌های امنیتی و عملیات‌های پیچیده نیز راهگشا بود.

وی افزود: پیامم این است، جوانان عزیز، فرماندهی یعنی الگو بودن، اگر می‌خواهید نیروهایتان شما را دنبال کنند، اول خودتان حرکت کنید، اگر می‌خواهید شجاع باشند، اول خودتان شجاعت به خرج دهید و اگر می‌خواهید متعهد باشند، اول خودتان تعهد را با عمل نشان دهید، شهید حسینی مطلق ثابت کرد که می‌توان در بالاترین سطوح فرماندهی، متواضع ماند و در عین حال، قاطع و اثرگذار بود، این میراثی است که باید حفظ شود.

این هم رزم شهید با اشاره به اینکه سردار شهید یک جمله کلیدی و طلایی داشت که می‌فرمود، «ما سربازان کوچک این انقلاب بزرگیم؛ موفقیت ما در گرو آن است که هر لحظه آماده‌تر از قبل، در مسیر رضایت خدا و خدمت به مردم گام برداریم»، اظهارکرد:  امروز که او به شهادت رسیده، وظیفه ما ادامه همان مسیر است؛ با همان ایمان، همان بصیرت و همان ایثار. روحش شاد و راهش پررهرو باد.

انتهای خبر/