به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «کردامروز»، وضعیت رفاهی و خدماتی این منطقه مسکونی به حدی نابسامان است که می‌توان آن را نمادی از تضییع آشکار حقوق شهروندی در شهرستان بیجار دانست.

متأسفانه تصمیمات اتخاذشده توسط مدیران شهری و استانی برای حل مشکلات این شهرک همواره مقطعی، کوتاه‌مدت و فاقد پشتوانه کارشناسی بوده است، این رویکرد سلیقه‌ای و غیراصولی نه‌تنها گره‌ای از مشکلات مردم نگشوده، بلکه بر پیچیدگی معضلات افزوده و اعتماد عمومی را خدشه‌دار کرده است. اکنون زمان آن فرا رسیده که تعیین تکلیف نهایی و اصولی ساکنان این منطقه در اولویت نخست برنامه‌های مسئولان قرار گیرد تا بلکه مرهمی بر دردهای دیرینه اهالی شریف این شهرک باشد.

شهرک اندیشه بیجار که روزگاری با شعار توسعه شهری و ایجاد فضایی مدرن برای سکونت قشرهای مختلف جامعه کلید خورد، امروز به تاسف‌بارترین تصویر از مدیریت ناکارآمد شهری در این شهرستان تبدیل شده است.

این شهرک که در ضلع شمالی بیجار و در مجاورت مراکز آموزشی مهمی چون دانشگاه آزاد اسلامی واقع شده، از نظر موقعیت جغرافیایی پتانسیل تبدیل شدن به یکی از بهترین مناطق مسکونی کردستان را دارا بود، اما سرنوشت تلخی را برای ساکنان خود رقم زده است.

آنچه امروز در این شهرک می‌گذرد، روایتی دردناک از نادیده گرفتن کرامت انسانی و پایمال شدن حقوق اولیه شهروندی است که نیازمند بازخوانی دقیق و موشکافانه دارد.

مهم‌ترین و شاید دردناک‌ترین ویژگی حاکم بر فضای مدیریتی شهرک اندیشه، فقدان یک برنامه جامع و بلندمدت برای توسعه و ساماندهی آن است.

مسئولان مربوطه در ادوار مختلف، همواره با نگاهی جزیره‌ای و واکنشی به مشکلات این منطقه نگریسته‌اند، هرگاه فشار افکار عمومی یا اعتراضات مردمی به اوج رسیده، اقدامی نمادین و سطحی انجام شده است که تنها برای چند روزی خبرساز شود و سپس به فراموشی سپرده شود.

آسفالت کردن چند کوچه بدون زیرسازی استاندارد، نصب چند تیر چراغ‌برق بدون تأمین برق پایدار، یا وعده احداث پارک‌هایی که هرگز به بهره‌برداری نرسیدند، نمونه‌های بارزی از این تصمیمات مقطعی و بدون پشتوانه هستند، این رویکرد نه‌تنها مشکل را حل نمی‌کند، بلکه باعث هدررفت منابع مالی محدود شهرستان و ناامیدی عمیق‌تر ساکنان می‌شود.

وضعیت زیرساخت‌های رفاهی در شهرک اندیشه فاجعه‌بار است و با کوچک‌ترین بارش باران یا برف، معابر غیراستاندارد به باتلاقی از گل‌ولای تبدیل می‌شوند که رفت‌وآمد را برای ساکنان غیرممکن می‌سازد.

اگرچه در ماه‌های اخیر با تلاش‌های پراکنده بخش‌هایی از معابر آسفالت شده، اما این اقدام بدون حل ریشه‌ای مشکل شبکه فاضلاب و آب‌های سطحی، تنها مسکنی موقت است، نبود سیستم جمع‌آوری آب‌های سطحی باعث می‌شود تا آب‌های ناشی از بارش در معابر راکد مانده و به مرور زمان به زیرسازی آسفالت آسیب جدی وارد کند، این چرخه معیوب تعمیر و تخریب، نشان‌دهنده عدم وجود دیدگاه مهندسی و کارشناسی در مدیریت شهری این منطقه است.

علاوه بر مشکلات عمرانی، کمبود شدید امکانات خدماتی و رفاهی زندگی را برای ساکنان این شهرک دشوار ساخته است، نبود مراکز درمانی مجهز، کمبود مدارس استاندارد، فقدان فضاهای ورزشی و تفریحی، و ضعف در سیستم حمل‌ونقل عمومی از جمله معضلاتی است که ساکنان هر روز با آن دست‌وپنج نرم می‌کنند.

 مادرانی که برای دسترسی به یک مرکز بهداشت باید کیلومترها راه طی کنند، دانش‌آموزانی که در ساختمان‌های فرسوده و غیرایمن تحصیل می‌کنند و سالمندانی که از نبود امکانات تفریحی رنج می‌برند، همگی قربانیان مستقیم این بی‌توجهی تاریخی هستند، آیا این گونه رفتار با شهروندان با اصول عدالت اجتماعی و منشور حقوق شهروندی سازگار است؟

مسئله مالکیت و اسناد رسمی نیز از دیگر پرونده‌های لاینحل این شهرک است که سال‌هاست بلاتکلیف مانده است، صدها خانوار که با امید به داشتن سرپناهی امن در این شهرک سرمایه‌گذاری کرده‌اند، هنوز موفق به دریافت سند مالکیت نشده‌اند.

این بلاتکلیفی نه‌تنها امنیت روانی ساکنان را سلب کرده، بلکه ارزش اقتصادی املاک آن‌ها را نیز به شدت کاهش داده است، بروکراسی اداری پیچیده، تداخل وظایف بین دستگاه‌های مختلف و عدم هماهنگی میان سازمان ثبت، شهرداری و اداره راه و شهرسازی، گره‌ای کور بر این پرونده زده است که هیچ‌یک از مسئولان حاضر به باز کردن آن نیستند، هر مسئول جدیدی که وارد می‌شود، پرونده را به گردن مسئول قبلی می‌اندازد و این چرخه باطل همچنان ادامه دارد.

نکته قابل تأمل دیگر، عدم مشارکت واقعی ساکنان در فرآیند تصمیم‌گیری برای سرنوشت شهرک خودشان است، مدیران شهری بدون مشورت با نمایندگان مردم و بدون توجه به نیازهای واقعی ساکنان، دست به اقداماتی می‌زنند که اغلب با واقعیت‌های میدانی همخوانی ندارد.

این نگاه بالا به پایین و تحمیلی، باعث شده تا پروژه‌های اجراشده کارایی لازم را نداشته باشند و منابع عمومی هدر رود. مردم شهرک اندیشه سال‌هاست که خواستار تشکیل شورای محله و مشارکت در مدیریت امور شهرک خود هستند، اما این درخواست مشروع آن‌ها همواره با بی‌تفاوتی مسئولان مواجه شده است.

تصمیمات کوتاه‌مدت نه‌تنها مشکلی را حل نکرده، بلکه باعث ایجاد مشکلات جدید هم شده است، وقتی شهروندی می‌بیند که حقوق اولیه‌اش نادیده گرفته می‌شود و وعده‌های داده‌شده یکی پس از دیگری عملی نمی‌شوند، طبیعی است که اعتماد خود را به مسئولان از دست بدهد.

این بی‌اعتمادی می‌تواند پیامدهای اجتماعی خطرناکی داشته باشد و انسجام جامعه محلی را تهدید کند، مسئولان باید درک کنند که حل مشکلات شهرک اندیشه یک انتخاب نیست، بلکه یک وظیفه شرعی، قانونی و اخلاقی است که نمی‌توان از آن شانه خالی کرد.

اکنون زمان آن فرا رسیده که نگاه‌ها به شهرک اندیشه تغییر کند و این منطقه از حالت یک پروژه نیمه‌تمام و رهاشده خارج شود، تعیین تکلیف ساکنان این منطقه باید به عنوان یک اولویت ملی و استانی در دستور کار قرار گیرد، نیاز است تا کارگروهی ویژه متشکل از نمایندگان مجلس، استاندار کردستان، شهردار بیجار و مسئولان قضایی تشکیل شود و با اختیارات کامل، نسبت به حل ریشه‌ای مشکلات اقدام کند.

حق شهروندی در شهرک اندیشه بیجار سال‌هاست که نادیده گرفته شده و این ظلم تاریخی باید جبران شود، ساکنان این منطقه همان‌قدر که وظایف شهروندی خود را انجام می‌دهند، شایسته برخورداری از حقوق شهروندی خود نیز هستند.

آن‌ها سزاوار زندگی در محیطی امن، سالم و باکیفیت هستند و نباید به خاطر قصور مدیران گذشته و حال تاوان بپردازند، امید می‌رود با تدبیر و عزم جدی مسئولان ذی‌ربط، فصل جدیدی از امید و آبادانی در شهرک اندیشه رقم بخورد و پایان تلخ این داستان غم‌انگیز رقم زده شود.

آینده این شهرک و آرامش ساکنان آن در گرو تصمیمات شجاعانه و اصولی امروز مسئولان است و تاریخ قضاوت خواهد کرد که چه کسانی در این آزمون سربلند بیرون آمدند و چه کسانی مقصر اصلی این همه رنج و محرومیت بودند.

حق ساکنین قدیمی رعایت نشده است

علی قائم‌پناه یکی از ساکنین منطقه اندیشه گفت: حدود ۲۰ سال پیش در شهرک ساکن شدیم و همان روزها حدود یک میلیون و۳۰۰ هزار ریال بابت اجرای آسفالت به تعاونی پرداخت کردیم، امیدار بودیم که شاید روزی سرنوشت کوچه ما زودتر رقم بخورد، امّا امروز افرادی که به تازگی در شهرک ساخت و ساز داشتند، از نعمت آسفالت برخوردار شدند.

وی افزود: متاسفانه بی عدالتی آشکار در این خصوص وجود دارد، چه دلیلی دارد که ساکنین قدیمی نادیده گرفته می‌شوند و ساکنین جدید بدون هیچ زحمت و پیگیری، کوچه آسفالت شده تحویل می‌گیرند.

این ساکن شهرک اندیشه ادامه داد: متاسفانه دلیل این موضوع به این علت است که ساکنین برخی از کوچه‌های آسفالت شده، از کارمندان دولت یا شهرداری بیجار هستند و همین موضوع سبب شده است که حق ما ساکنین قدیمی پایمال شود و در این زمستان و گل و لای پاییز و بهار سال آینده، همچنان با مشکلات دست و پنجه نرم کنیم.

امکانات اولیه حق ما است

مریم امانی یکی از ساکنین شهرک اندیشه می‌گوید: شهرک اندیشه از امکانات اولیه محروم است و حتی مالیاتی که بابت دفن زباله از ساکنین دریافت می‌شود، بعد از انباشته شدن زباله‌ها در معابر و کوچه‌ها، جمع آوری می‌شود درصورتی که در شهر بیجار، این عمل روزانه در دستور کار قرار دارد.

وی افزود: بسیاری از کوچه‌ها سطل زباله ندارد وبه علت اینکه این منطقه کوهستانی و خارج از شهر احداث شده است عملا مکان مناسبی برای حیوانات وحشی محسوب می‌شود و همین انباشته شدن زباله‌ها در کوچه‌ها، وضعیت نامناسبی را ایجاد کرده است.

امانی توضیح داد: با اینکه منزل ما با مدرسه شهرک فاصله زیادی ندارد، امّا به علت وجود سگ‌های ولگرد و حتی حیوانات وحشی در این دشت وسیع، مجبور هستم روزانه خودم و همسرم برای تردد فرزندان حتما حضور داشته باشیم.

تاکسی فقط دربست

رسول فدایی یکی از شهروندان بیجاری ساکن شهرک گفت: برخی از اخبار در مورد شهرک اندیشه فقط چند روز اعتبار دارد و پس از آن، هیچ خبری از تداوم آن وجود ندارد و هیچ مسئولی نیز دیگر پیگیر موضوع نخواهد بود.

وی افزود: سال گذشته یک ایستگاه حمل و نقل عمومی برای شهرک ایجاد کردند، دریغ از ۳۰ روز فعالیت، به بهانه‌های مختلف ایستگاه فاقد خودرو شد و عملا دیگر تاکسی به این منطقه پا نگذاشت.

فدایی یادآرو شد: مردم منطقه مجبور هستند در گرمای طاقت فرسای تابستان و سرما و بارش برف و باران زمستان و پاییز، با پای پیاده سه کیلومتر پیاده رویی کنند تا به میدان محمودآباد رسیده و تازه از آنجا به بعد تاکسی دربست بگیرند.

انتهای خبر/