و این شاید مهم‌ترین نکته این کارنامه باشد؛ ایران در ناگویا فقط برای پر کردن جدول مدال‌ها به میدان نرفت، در ۲۱ رشته ورزشی صاحب مدال شد؛ رکوردی که از حیث گستره مدال‌آوری برای ورزش ایران تاریخی توصیف شده است.

کشتی، تکواندو، وزنه‌برداری، والیبال، روئینگ و کاراته ستون‌های اصلی این موفقیت بودند، اما در کنار آنها رشته‌هایی مانند ورزش‌های الکترونیک، ووشو، دوومیدانی، کوراش و حتی پدل نیز برای ایران مدال به ارمغان آوردند.

در میان این ۵۲ مدال، قصه دختران ایران شاید از همه شنیدنی‌تر باشد، دخترانی که سال‌ها سهمشان از سکوی آسیایی محدودتر بود، در ناگویا نشان دادند که دیگر نمی‌توان ورزش زنان ایران را در حاشیه این روایت دید.

سهم بانوان از مدال‌های کاروان به ۱۵ رسید و سه طلای تاریخی نیز در کارنامه آنها ثبت شد؛ از طلای ساغر مرادی در تکواندو گرفته تا طلای فاطمه مجلل در روئینگ و طلای قایق دونفره سبک‌وزن زنان با ترکیب کیمیا زارعی و زینب نوروزی و در کنار این طلاها، نخستین مدال تاریخ وزنه‌برداری زنان ایران در بازی‌های آسیایی نیز با برنز ریحانه کریمی به ثبت رسید.

این دختران فقط مدال نگرفتند؛ آنها بخشی از تصویر تازه ورزش ایران را ساختند، تصویری که در آن دختر ایرانی، در همان اندازه‌ای که یک قهرمان کشتی یا وزنه‌برداری مرد می‌تواند روی سکوی قاره بایستد، حق دارد پرچم کشورش را بالا ببرد و سرود ملی را بشنود.

از سوی دیگر، کاروان ایران با ۱۹ طلا تنها سه طلای دیگر با رسیدن به بهترین نتیجه‌ای که برای این نسل متصور بود فاصله داشت؛ فاصله‌ای که نه آن‌قدر دور است که دست‌نیافتنی باشد و نه آن‌قدر نزدیک که ارزش تلاش برای رسیدن به آن را کم کند.

شاید همین سه طلا، حالا باید تبدیل به یکی از مهم‌ترین انگیزه‌های ورزش ایران برای دوره بعد شود؛ سه پله دیگر تا اینکه نسل تازه ورزشکاران ایرانی، نام خود را در بلندترین نقطه تاریخ این رقابت‌ها حک کند.

اما در این میان نباید از یک واقعیت بزرگ هم عبور کرد؛ ایران در غرب آسیا با اختلاف، بهترین عملکرد را داشت  فاصله ایران با دیگر قدرت‌های منطقه در جدول مدال‌ها آن‌قدر محسوس بود که جایگاه ششم قاره، برای ورزش ایران معنایی فراتر از رتبه ششم دارد.

در سوی دیگر جدول، عربستان سعودی با ۳ طلا، ۲ نقره و ۹ برنز در جایگاه بیستم قرار گرفت؛ پایین‌تر از ویتنام و بالاتر از سنگاپور، فاصله‌ای که میان دو کشور در جدول مدالی ایجاد شد، بار دیگر نشان داد که در عرصه ورزش قهرمانی آسیا، ایران همچنان دست بالا را در منطقه دارد.

و چه خوب که این موفقیت، فقط در سالن‌های مسابقه و روی سکوی اهدای مدال باقی نماند و در شهرهای ایران هم پژواک پیدا کرد.

در کردستان، یکی از همین روایت‌ها به محمدبصیر مومنی رسید؛ بسکتبالیست جوانی که همراه تیم ملی بسکتبال سه‌نفره، نخستین مدال برنز تاریخ این رشته را برای ایران و استان کردستان در بازی‌های آسیایی به ارمغان آورد.

 چند روز پس از بازگشت، مومنی به همراه مدیرکل ورزش و جوانان کردستان و مسئولان هیأت بسکتبال استان با آرش زره‌تن لهونی، استاندار کردستان، دیدار کرد.

استاندار کردستان در این دیدار، ضمن تجلیل از مومنی و دست‌اندرکاران این موفقیت، بر این نکته تأکید کرد که کردستان سرشار از استعدادهای ورزشی است و اگر زمینه برای شکوفایی این استعدادها فراهم شود، جوانان استان می‌توانند افتخارات بزرگ‌تری برای کشور رقم بزنند.

وی همچنین قهرمانان را الگو و انگیزه‌ای برای نسل جوان دانست و از پیگیری برای فراهم شدن زمینه استخدام و به‌کارگیری این قهرمان کردستانی در نهادهای دولتی مرتبط خبر داد.

زره‌تن لهونی همچنین اعلام کرد برای قهرمانان کردستانی که در بازی‌های آسیایی و المپیک برای کشور و استان افتخارآفرینی کنند، پاداش‌های ویژه‌ای در نظر گرفته خواهد شد.

این شاید همان حلقه‌ای باشد که ورزش قهرمانی را به زندگی مردم وصل می‌کند؛ اینکه مدال یک ورزشکار فقط در قاب عکس خودش نماند، بلکه تبدیل شود به امید یک نوجوان در سنندج، سقز، مریوان، بانه، تهران، اهواز، مشهد یا هر گوشه دیگری از ایران.

ناگویا برای ایران فقط یک جدول مدال نبود، داستان ۳۰۵ ورزشکار ایرانی بود که در ۳۸ رشته ورزشی به میدان رفتند؛ داستان نسلی که بخشی از روزهای جوانی‌اش را در سایه جنگ و دشواری گذراند، اما وقتی نوبت ایستادن زیر پرچم رسید، عقب ننشست.

ایران ششم آسیا شد؛ اما ششمی این بار بوی شکست نمی‌دهد، بوی برخاستن می‌دهد، بوی نسلی را می‌دهد که اگرچه هنوز با قله‌های تاریخی فاصله دارد، اما راه رسیدن را بلد شده است.

۱۹ طلا، ۱۸ نقره و ۱۵ برنز؛ ۵۲ تکه از یک روایت بزرگ؛ روایتی از جوانانی که نشان دادند حتی وقتی آسمان برای رفت‌وآمد سخت می‌شود، راه رسیدن به سکو هنوز باز است.

دمشان گرم و سرشان سلامت؛ این نسل، هنوز حرف‌های زیادی برای گفتن دارد.

انتهای خبر/