به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «کردامروز»، هر سال با نزدیک شدن به اربعین، جاده‌ها رنگ دیگری می‌گیرند.

 پرچم‌های سیاه و سرخ در باد می‌رقصند، دیگ‌های نذری بر آتش می‌جوشند، چای در استکان‌های کمر باریک عطر مهربانی می‌گیرد و دل‌هایی که شاید هیچ‌گاه یکدیگر را ندیده باشند، زیر پرچم «یا حسین(ع)» به هم گره می‌خورند.

امسال نیز شهرستان بیجار، دروازه شمالی استان کردستان و بام ایران، بار دیگر خود را برای میزبانی از عاشقان اباعبدالله الحسین(ع) آماده کرده است.

موکب‌هایی که نه با بودجه‌های کلان، بلکه با دستان پینه‌بسته کشاورزان، بازاریان، معلمان، کارگران، دانشجویان، بانوان خانه‌دار و نوجوانان بسیجی برپا می‌شوند؛ مردمی که معتقدند خدمت به زائر امام حسین(ع)، افتخاری است که شاید تنها یک‌بار در سال نصیبشان شود.

بیجار؛ حلقه وصل زائران به مرز باشماق

در سال‌های اخیر، مرز باشماق مریوان به یکی از مسیرهای مهم تردد زائران اربعین تبدیل شده است.

بسیاری از زائران استان‌های شمال‌غرب، شمال و حتی مرکز کشور، مسیر بیجار را برای رسیدن به این مرز انتخاب می‌کنند؛ مسیری کوهستانی، امن و سرشار از مناظر طبیعی که حالا با موکب‌های مردمی، رنگ و بوی حسینی نیز گرفته است.

در این مسیر، موکب‌ها تنها محل استراحت نیستند؛ خانه‌هایی هستند که صاحبخانه‌شان مردم‌اند و مهمانشان زائر امام حسین(ع).

موکب؛ مدرسه‌ای برای ایثار

اگر کسی تصور کند موکب فقط جایی برای توزیع غذاست، تنها ظاهر ماجرا را دیده است.

در پشت هر لیوان چای، ساعت‌ها تلاش داوطلبانه نهفته است، بانوانی که شب تا صبح نان می‌پزند، جوانانی که بدون چشمداشت چادر برپا می‌کنند، رانندگانی که تجهیزات را جابه‌جا می‌کنند، پزشکانی که داوطلبانه خدمات درمانی ارائه می‌دهند و نوجوانانی که با لبخند، کفش زائران را جفت می‌کنند.

موکب، دانشگاهی است که درس اول آن «خدمت بی‌منت» است.

از یک استکان چای تا آرامش یک زائر

شاید ارزش یک لیوان چای از نگاه مادی ناچیز باشد؛ اما برای زائری که صدها کیلومتر در راه بوده، همان استکان چای می‌تواند طعم مهربانی مردم ایران را برای همیشه در ذهنش ثبت کند.

لبخند خادمان، راهنمایی مسیر، تأمین آب خنک، اسکان شبانه، شارژ تلفن همراه، خدمات درمانی و حتی گفت‌وگوی کوتاه با زائر، همه بخش‌هایی از میزبانی مردمی است که با عشق انجام می‌شود.

بیجار؛ شهری که همه خادم می‌شوند

زیباترین تصویر اربعین در بیجار شاید این باشد که در این روزها، مرز میان مسئول و مردم، پیر و جوان، زن و مرد از بین می‌رود.

کاسب مغازه‌اش را زودتر می‌بندد تا در موکب خدمت کند، کشاورز بخشی از محصولش را نذر زائران می‌کند، بانوی خانه‌دار، ساعت‌ها برای پخت غذا وقت می‌گذارد، دانشجو و دانش‌آموز، داوطلبانه در پذیرایی و نظم موکب همکاری می‌کنند.

همه تنها یک عنوان دارند؛ خادم الحسین(ع)

مرز باشماق در سال‌های اخیر به دلیل ظرفیت مناسب، امنیت، سهولت تردد و خدمات گسترده، مورد استقبال شمار زیادی از زائران قرار گرفته است.

 مسیر بیجار تا مریوان نیز علاوه بر کوتاه‌تر بودن برای بسیاری از استان‌های غرب و شمال‌غرب، از طبیعت چشم‌نوازی برخوردار است که سفر را دلنشین‌تر می‌کند.

امسال نیز پیش‌بینی می‌شود هزاران زائر از این محور راهی سرزمین عشق شوند؛ مسیری که هر کیلومتر آن با سلامی بر امام حسین(ع) آغاز می‌شود.

 دعوتی برای یک تجربه متفاوت

اگر هنوز مقصد سفر اربعین خود را انتخاب نکرده‌اید، مسیر بیجار ـ مریوان ـ باشماق تنها یک راه عبور نیست؛ روایتی از مهمان‌نوازی مردم کردستان است.

در این مسیر، پیش از آنکه به کربلا برسید، طعم محبت مردمانی را می‌چشید که با همه توان، افتخار می‌کنند خادم زائران سیدالشهدا(ع) باشند.

شاید سال‌ها بعد، از این سفر تنها عکس‌ها در گوشی تلفن همراه باقی بماند؛ اما لبخند یک خادم بیجاری، استکان چای داغ یک موکب کوچک، دعای پیرزنی که برای سلامتی زائران نذر کرده و نوای «لبیک یا حسین» در جاده‌های بام ایران، خاطره‌ای خواهد شد که هرگز از ذهن پاک نمی‌شود.

اربعین، فقط رسیدن به کربلا نیست؛ گاهی از همان لحظه‌ای آغاز می‌شود که قدم در جاده بیجار می‌گذاری و با اولین جمله خادمان روبه‌رو می‌شوی:

خوش آمدید؛ اینجا خانه امام حسین(ع) است

خادمان می‌گویند در این مسیر هیچ‌کس غریبه نیست؛ هر زائر، مهمان حضرت سیدالشهدا(ع) است و افتخار خدمت، بزرگ‌ترین مزد آنان به شمار می‌رود.

حمید باقری از خادمان یکی از موکب‌های مردمی بیجار است، می‌گوید: از چند هفته قبل از اربعین، زندگی ما رنگ دیگری می‌گیرد، همه اعضای خانواده درگیر آماده‌سازی موکب می‌شوند؛ یکی برنج تهیه می‌کند، یکی استکان‌ها را می‌شوید و یکی هم برای جمع‌آوری کمک‌های مردمی تلاش می‌کند.

او معتقد است خدمت در موکب با هیچ پاداش دنیایی قابل مقایسه نیست، شاید ساعت‌ها بی‌وقفه کار کنیم و حتی فرصت استراحت نداشته باشیم، اما وقتی زائری با لبخند می‌گوید خدا خیرتان بدهد، تمام خستگی از تنمان بیرون می‌رود.

باقری ادامه داد: بعضی‌ها فکر می‌کنند ما فقط غذا یا چای می‌دهیم، اما حقیقت این است که موکب محل تقسیم محبت و امید است، خیلی از زائران خسته‌اند، بعضی‌ها دلتنگ‌اند و گاهی یک استکان چای و چند دقیقه هم‌صحبتی، حالشان را عوض می‌کند.

این خادم حسینی گفت: هر سال بعد از اربعین با خودمان می‌گوییم دیگر توان نداریم، اما همین که محرم می‌رسد دوباره دلمان بی‌قرار خدمت می‌شود. انگار خود امام حسین(ع) آدم را دعوت می‌کند.

بیجار آغاز زیارت من بود

مهدی احمدی که سال گذشته از مسیر بیجار راهی مرز باشماق شده، می‌گوید: من قبل از رسیدن به کربلا، حال و هوای اربعین را در موکب‌های بیجار پیدا کردم، برخورد مردم آن‌قدر صمیمی بود که احساس می‌کردم در خانه خودم هستم.

او ادامه داد: در یکی از موکب‌ها پیرمردی برایمان چای آورد و گفت دعا کنید سال بعد هم خادم باشم، همان لحظه فهمیدم اربعین فقط یک سفر نیست؛ یک مدرسه انسان‌سازی است.

این زائر ادامه می‌دهد: مسیر باشماق نسبت به بسیاری از مرزها آرام‌تر بود و خدمات خوبی ارائه می‌شد، همین مسئله باعث شد سفرمان با آسودگی بیشتری انجام شود.

احمدی معتقد است: اگر کسی هنوز برای رفتن به اربعین مردد است، فقط کافی است یک بار در فضای موکب‌ها حضور پیدا کند، آن وقت دیگر دل کندن از این مسیر سخت می‌شود.

 اینجا آدم‌ها برای هم دعا می‌کنند

فاطمه محمدی که همراه خانواده‌اش از مسیر بیجار عازم زیارت شده بود، می‌گوید: اولین چیزی که در موکب‌های بیجار دیدم، مهربانی بی‌منت مردم بود، هیچ‌کس نمی‌پرسید از کجا آمده‌ای یا چه کسی هستی؛ فقط می‌گفتند خوش آمدی زائر حسین(ع).

او ادامه می‌دهد: در اینجا بانوان موکب‌ها نیز با عشق از زائران پذیرایی می‌کردند، بعضی‌ها ساعت‌ها مشغول پخت غذا بودند و حتی اجازه نمی‌دادند کسی از آن‌ها تشکر کند.

محمدی می‌گوید: در این مسیر فهمیدم اربعین یعنی کنار گذاشتن تفاوت‌ها، همه برای یک هدف حرکت می‌کنند و آن عشق به امام حسین(ع) است و امسال به نیت امام شهیدمان، آمده‌ام.

این زائر تبریزی گفت: بیجار برای من فقط یک شهر در مسیر نبود؛ بخشی از خاطرات شیرین زیارت اربعین شد، من دوباره همین مسیر را انتخاب خواهم کرد.

اربعین، جاده‌ای از عشق است و موکب‌های بیجار، چراغ‌های روشن این مسیرند؛ چراغ‌هایی که با دست‌های خادمان حسینی روشن می‌شوند تا زائران با دل‌هایی آرام‌تر به سوی کربلا قدم بردارند.

شاید راز ماندگاری اربعین همین باشد؛ اینکه در این مسیر، انسان‌ها پیش از رسیدن به حرم، خودشان را پیدا می‌کنند.

انتهای خبر/