به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «کردامروز»، در ۶۰ کیلومتری شهرستان دیواندره و در محدوده بخش قراطوره، روستای زریته ورمزیار آرام و بی‌ادعا در میان طبیعتی چشم‌نواز آرمیده است، روستایی که کوه‌های سرسبز، دشت‌های گسترده، هوای پاک و چشم‌اندازهای دل‌انگیز، آن را به یکی از مناطق زیبای این شهرستان تبدیل کرده است.

هر رهگذری که برای نخستین‌بار قدم به این روستا می‌گذارد، پیش از هر چیز مجذوب طبیعت بکر و آرامش حاکم بر آن می‌شود، سکوت دلنشین، صفای زندگی روستایی و صمیمیت مردم، تصویری ماندگار از زریته ورمزیار در ذهن به جا می‌گذارد؛ اما این تصویر، همه واقعیت زندگی در این روستا نیست.

پشت این زیبایی‌ها، کمبودهایی وجود دارد که سال‌هاست به بخشی از زندگی روزمره اهالی تبدیل شده است، خانه بهداشت و مدرسه، تنها امکانات عمومی روستا هستند و در کنار این دو مرکز، خبری از فضاهای فرهنگی، ورزشی یا تفریحی نیست.

وقتی کودکی، جایی برای بازی ندارد

گلایه مشترک بسیاری از خانواده‌های زرینه ورمزیار، نبود فضایی مناسب برای بازی کودکان و نوجوانان است؛ مطالبه‌ای که به گفته آنان بارها مطرح شده اما تاکنون به نتیجه نرسیده است.

والدین در گفت‌وگو با خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی کردتودی خبر اظهارداشت:کودکان روستا برای گذراندن اوقات فراغت، ناچارند در کوچه‌ها یا زمین‌های اطراف بازی کنند؛ مکان‌هایی که نه از ایمنی کافی برخوردارند و نه امکانات اولیه برای سرگرمی و تحرک کودکان را فراهم می‌کنند.

یکی از اهالی بیان داشت: بازی، نیاز طبیعی هر کودک است، انتظار نداریم مجموعه‌ای بزرگ ساخته شود؛ فقط می‌خواهیم فرزندانمان مانند کودکان دیگر روستاها، چند وسیله بازی ساده و یک فضای امن داشته باشند.

یکی دیگر از والدین نیز معتقد است محرومیت کودکان از امکانات تفریحی، تنها به نبود سرگرمی محدود نمی‌شود، بلکه بر نشاط، روحیه و روابط اجتماعی آنان نیز اثر می‌گذارد.

در شرایطی که بسیاری از روستاهای استان از حداقل امکانات بازی برخوردار شده‌اند، کودکان زریته ورمزیار همچنان سهمی از این امکانات ندارند و سال‌های کودکی خود را بدون ابتدایی‌ترین فضای تفریحی سپری می‌کنند.

مطالبه‌ای که نباید پشت درهای وعده بماند

اهالی زرینه ورمزیار می‌گویند خواسته آنان چیزی فراتر از امکانات اولیه نیست، ایجاد یک پارک کوچک یا نصب چند وسیله بازی استاندارد، هزینه سنگینی برای دستگاه‌های متولی ندارد، اما می‌تواند تغییر بزرگی در زندگی کودکان این روستا ایجاد کند.

توسعه روستا تنها با اجرای پروژه‌های عمرانی معنا پیدا نمی‌کند، روستایی که قرار است محل ماندگاری جمعیت و امید به آینده باشد، باید از حداقل زیرساخت‌های رفاهی نیز برخوردار شود، بی‌توجهی به نیازهای کودکان، در واقع نادیده گرفتن آینده همان روستاست.

امروز کودکان زرینه ورمزیار بیش از هر چیز، چشم‌انتظار مکانی هستند که بتوانند با خیال آسوده بدوند، بازی کنند و خاطرات شیرین کودکی را بسازند؛ خواسته‌ای که شاید برای بسیاری بدیهی باشد، اما برای آنان هنوز به آرزویی دست‌نیافتنی تبدیل شده است.

اکنون انتظار می‌رود مسئولان شهرستان و مدیران دستگاه‌های مرتبط، این مطالبه ساده اما مهم را جدی بگیرند و با اختصاص اعتباری اندک، زمینه ایجاد فضای بازی برای کودکان و نوجوانان این روستا را فراهم کنند.

شاید ساخت یک پارک کوچک، در میان ده‌ها پروژه عمرانی چندان به چشم نیاید؛ اما برای کودکی که سال‌ها از ابتدایی‌ترین امکانات محروم بوده است، همان چند متر فضای بازی، معنای توجه، عدالت و امید خواهد داشت.

انتهای خبر/