به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «کردتودی»، بعضی مسافران، هرگز به مقصد نمی‌رسند؛ نه از آن رو که راه را گم کرده باشند، بلکه از آن رو که سال‌ها پیش، در میانه راه، مقصد را در آغوش گرفته‌اند و خود به بخشی از تاریخ تبدیل شده‌اند.

 امروز، کردستان به استقبال مسافری می‌رود که سال‌هاست از خانه دور مانده است؛ مسافری که نامش را نمی‌دانیم، نشانی خانه‌اش را نمی‌شناسیم، صدای خنده‌هایش را نشنیده‌ایم و حتی نمی‌دانیم در واپسین لحظات زندگی، چه نامی را زیر لب زمزمه کرده است؛ اما خوب می‌دانیم که او از جنس همان مردانی است که برای ماندن دیگران، از ماندن خویش گذشتند.

امروز، تابوتی بر شانه‌های مردم می‌نشیند که در ظاهر، حامل پیکر یک انسان است، اما در حقیقت، تاریخ یک ملت را با خود حمل می‌کند.

 تابوتی که نه نام دارد، نه نشانی و نه شناسنامه‌ای که بتوان با آن به جست‌وجوی خانواده‌اش رفت؛ اما عجیب آنکه در این سرزمین، هزاران نفر او را از نزدیکان خود می‌دانند و گویی گمنامی او، نه فاصله‌ای میان او و مردم، که پلی به وسعت یک سرزمین ساخته است.

کردستان، این سرزمین کوه‌های سربلند، رودهای خروشان، بلوط‌های ریشه‌دار و مردمان نجیب و غیرتمند، خوب می‌داند معنای ایستادن چیست.

اینجا تاریخ، تنها در کتاب‌ها نوشته نشده است؛ بر پیشانی کوه‌ها حک شده، در حافظه مادران مانده، در لالایی‌های مادرانه جاری است و در چشم‌های پدرانی که سال‌هاست چشم‌انتظار فرزندان خویش‌اند، نفس می‌کشد.

این سرزمین، با مفهوم داغ و دلتنگی بیگانه نیست؛ سرزمینی است که رنج را شناخته، اما هرگز در برابر آن سر خم نکرده است.

امروز، شهیدی به کردستان می‌آید که شاید هیچ‌گاه در کوچه‌های سنندج قدم نزده باشد، شاید هرگز طعم نان محلی این دیار را نچشیده و صدای سوزناک شمشال را در غروب کوهستان نشنیده باشد؛ اما از امروز، او هم فرزند این خاک است.

 او دیگر تنها متعلق به یک خانواده، یک شهر یا یک جغرافیا نیست. او به خانه‌ای بزرگ‌تر بازگشته است؛ خانه‌ای به نام ایران.

چه راز شگفتی در گمنامی شهید نهفته است! آدمی تمام عمر می‌کوشد نامش بر زبان‌ها بماند، ردپایش بر زمین برجای بماند و دیگران او را به خاطر بسپارند؛ اما مردانی هستند که از نام خویش گذشتند تا نام وطن باقی بماند.

 آنان رفتند تا چراغ خانه‌ها خاموش نشود، مادران در امنیت فرزندانشان را به آغوش بکشند و فردا، بی‌هراس از صدای گلوله، در آسمان این سرزمین طلوع کند.

امروز، وقتی مردم به استقبال این مسافر آسمانی می‌روند، در حقیقت به استقبال بخشی از وجدان تاریخی خود می‌روند.

شاید کودکی در میان جمعیت بپرسد: این شهید چه کسی است؟ و پاسخی جز این نباشد که او یکی از همان مردانی است که تو امروز به برکت فداکاری‌اش، می‌توانی بی‌هراس بخندی، درس بخوانی و آینده‌ات را بسازی.

و چه زیباست که کردستان، در روزگار فراموشی‌ها و هیاهوی زندگی، بار دیگر مکث کند و به احترام مردی بایستد که حتی نامش را نمی‌داند. این استقبال، تنها یک آیین تشریفاتی نیست؛ فرصتی برای بازخوانی عهدی است که میان نسل‌ها بسته شده است؛ عهدی برای فراموش نکردن، برای پاسداشت انسان‌هایی که زندگی خود را به بهای آرامش دیگران بخشیدند و برای آنکه تاریخ، زیر غبار روزمرگی‌ها مدفون نشود.

شاید او سال‌ها پیش، در جایی دور از این کوهستان‌ها، آخرین نگاهش را به آسمان دوخته و چشم‌انتظار بازگشت بوده باشد. شاید مادری هنوز در گوشه‌ای از این خاک، با شنیدن هر صدای در، لحظه‌ای به بازگشت فرزندش امید بسته باشد. هیچ‌کس نمی‌داند. اما امروز، کردستان آغوش گشوده است تا به جای آن مادر، به جای آن خانه و به جای آن کوچه، این شهید را در آغوش بگیرد.

خوش آمدی مسافر بی‌نام! اینجا دیگر غریبه نیستی. نامت را نمی‌دانیم، اما جای تو در قلب این مردم محفوظ است. تو از سرزمینی آمده‌ای که برای ما تنها یک جغرافیا نیست؛ بخشی از حافظه، هویت و شرافت ماست. امروز کردستان به احترام تو سر فرود می‌آورد، نه از سر اندوه شکست، که از سر تعظیم در برابر بزرگی انسان‌هایی که رفتند تا ایران بماند.

خوش آمدی ای شهید گمنام؛ در این سرزمین، هیچ شهیدی بی‌خانه نیست و هیچ نامی که برای وطن فدا شده باشد، هرگز فراموش نخواهد شد.
 
نویسنده: بهار محمدی