به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «کردامروز»، روزگاری نه‌چندان دور، صمیمیت در حیاط خانه‌های قدیمی، دورهمی‌های خانوادگی و گفت‌وگوهای طولانی با دوستان معنا پیدا می‌کرد. اما امروز، در عصری که تنها با لمس یک صفحه می‌توان با صدها نفر ارتباط برقرار کرد، بسیاری از افراد بیش از هر زمان دیگری احساس تنهایی می‌کنند؛ تنهایی‌ای که نه از نبود ارتباط، بلکه از کم‌رنگ شدن کیفیت آن ناشی می‌شود.

این روزها افراد ساعت‌های زیادی را در شبکه‌های اجتماعی سپری می‌کنند، اخبار یکدیگر را دنبال می‌کنند و در گروه‌ها و کانال‌های مختلف حضور دارند، اما همین ارتباطات گسترده نتوانسته خلأ عاطفی و نیاز به همدلی و گفت‌وگوی واقعی را برطرف کند.

سیمین مالکی، کارشناس مسائل فرهنگی، در این میان در گفتگو با خبرنگار کردتودی اظهار داشت: مفهوم ارتباط در جامعه امروز دستخوش تغییرات جدی شده است و ما با افزایش کمّی ارتباطات مواجه هستیم، اما کیفیت این ارتباطات کاهش یافته است. 

 این کارشناس گفت: بسیاری از افراد با صدها نفر در فضای مجازی در ارتباط هستند، اما وقتی با یک مشکل یا بحران روحی روبه‌رو می‌شوند، فردی را برای گفتگوی صمیمانه و دریافت حمایت عاطفی در کنار خود نمی‌یابند.

مالکی خاطر نشان کرد: شبکه‌های اجتماعی اگرچه فرصت آشنایی و تبادل اطلاعات را فراهم کرده‌اند، اما در موارد زیادی جایگزین ارتباطات عمیق و چهره‌به‌چهره شده‌اند.

این کارشناس بیان داشت : در گذشته، خانواده و جمع‌های دوستانه مهم‌ترین محل تخلیه هیجانات و دریافت حمایت روانی بودند، اما امروز افراد بیشتر زمان خود را در فضای مجازی سپری می‌کنند و این موضوع باعث شده روابط واقعی، شکننده‌تر و سطحی‌تر شود.

وی یکی دیگر از عوامل افزایش احساس تنهایی را گسترش فرهنگ مقایسه در فضای مجازی دانست و افزود: افراد معمولاً بخش‌های جذاب و موفق زندگی خود را به نمایش می‌گذارند و این موضوع باعث می‌شود دیگران تصور کنند از قافله زندگی عقب مانده‌اند؛ احساسی که به مرور، انزوا، ناامیدی و تنهایی را تشدید می‌کند.

این کارشناس فرهنگی در ادامه گفت: سبک زندگی مدرن نیز در شکل‌گیری این وضعیت نقش مهمی دارد.

مالکی خاطر نشان کرد: افزایش ساعات کاری، کاهش دید و بازدیدهای خانوادگی، کم‌رنگ شدن روابط همسایگی و مشغله‌های فراوان سبب شده افراد زمان کمتری برای ایجاد و حفظ روابط عمیق انسانی داشته باشند.

وی افزود: تنهایی امروز الزاماً به معنای تنها بودن نیست، ممکن است فردی در میان جمع زندگی کند، اما احساس کند کسی او را درک نمی‌کند یا فرصتی برای بیان احساساتش ندارد.

 مالکی تأکید کرد: برای کاهش این احساس، باید به تقویت ارتباطات واقعی و معنادار توجه بیشتری شود.

این کارشناس فرهنگی خاطر نشان کرد: خانواده‌ها باید زمان بیشتری را به گفتگو اختصاص دهند، مهارت‌های ارتباطی از سنین پایین آموزش داده شود و فضاهای فرهنگی و اجتماعی برای تعامل بیشتر مردم تقویت شوند وهیچ فناوری‌ای نمی‌تواند جای نگاه صمیمانه، همدلی و گفتگوی رودررو را بگیرد.

کارشناسان بر این باورند که اگرچه فناوری و شبکه‌های اجتماعی بخش جدایی‌ناپذیر زندگی امروز هستند، اما حفظ تعادل میان جهان مجازی و روابط واقعی، ضرورتی انکارناپذیر است؛ چرا که انسان، بیش از هر چیز، به درک شدن، شنیده شدن و حضور واقعی دیگران در کنار خود نیاز دارد.

شاید مهم‌ترین پرسش عصر حاضر این نباشد که چند نفر ما را دنبال می‌کنند، بلکه این باشد که در لحظه‌های دشوار زندگی، چند نفر واقعاً کنار ما می‌مانند.

انتهای خبر/